tragic ending
bakınca geride hüzünlü ve kahramanca bir hikaye var sanırsınız.. kasvet katan anlaşılmaz ama saygınlıkla karşılanan soru işaretleri var. arada küçük emareler kaşla göz arasında gelip geçiveriyor da yakalamak zor. ne enerjin kalıyor ne de anlık meşguliyetin buna izin veriyor. belli periyotlarla fonda herşey yolunda hissi veren bir müzik çalıyor.. herkes için nasıl biyolojik zaman farklı ise bu müzikler de her üye için farklı zamanlarda çalıyor. ancak herkes resmen hapsolunmuş ve herkes aşırı yorgun
bu saçmalıkları yaşamak herkesi sadece hiçbiryere götürüyor, bu insanların soğuk kanlı duyarsızlıkları beni çıldırtıyor.. onlar için herşey sakin ve net..böyle teker teker değil de basamak basamak sanki, herkes görüntüde tıpkı işbilir bir üniversiteli hanımkızın ısrarla o karakter yansıtan el yazısıyla düzenli ders notu tutması gibi davranıyor, konuşabildiklerim sadece kendilerinin ne denli haklı ve erdemli olduklarını bana hissettirmeye çalışıyor, bu tam bir saçmalık başka hiçbirşey değil
midem bulanıyor. ben onları ilk kez gördüğüm günleri hatırlıyorum, tüm gün ruhlarını kucaklarıma döküp sabaha kadar ağlamışlardı..hatırlıyorum da insanlar bu saçmalıklara bulaşmadan evvel bana yeni bir aşkın doğduğundan bahsedilmişti, ölen herkes için tek tek..
şimdi ise ya bana algılatılanlar ya da ben hariç herşey çok değişti.. ikisi aynı şey de olabilir. bunu görmeyi daha fazla sürdüremeyeceğimi, kendime mukavement edemeyeceğimi biliyorum
neyse ki o var. onların öteki hayatlarını yaşamaya çalışmak beni hiçbir yere götürmüyor, sadece o’nu alıp gitmek istiyorum..beni cezbeden tek şey..o nereden geldiyse oraya gitmeliyiz çünkü onun geldiği yerden geldiğime eminim
o bir ilaç gibi, burada düşünebilmemi sağlayan tek ruh, şuan oradan, ikibin kilometre öteden bana bakıp düşünceli bir şekilde tebessüm ediyor, yavaş yavaş beni buradan götürüyor
tüm şifre onun hikayesinde, hatıralarımda kalan hayallerimi yeniden görebilmemi sağlıyor, bu gizemi çözdükçe bana ait bir parçanın her ayrıntısı aydınlanıyor
onların yaptıkları sadece bana beni o’na ulaştıran doğruları sevdiriyor.. ve ben artık o’nunlayım, gidiyorum
———————————
mutluluk müziği ile başlasa da herşeyi değiştiremeyeceğimi biliyordum. sözler girinceye kadar müzik harikaydı,ama ilk kelimeler tragic ending oldu.. belki de o’nunla sessizce o müziği dinlemeye zamanımız kalır, birlikte huzur dolu..ölene dek, yavaş yavaş.. bana geçmişindeki kayıp adamdan bahsediyor, çocukluk hayallerim canlanıyor. bir hayalim gerçek oluyor. başaramasam da dürüstçe ölüyorum.. kayıp adam onun babası..babası benle ilk ve son kez konuşuyor ‘cesur ol asla durma, onu mezarımda ağlatma, kalamadım daha fazla, ama lütfen, izin verme ondaki hatıramın kaybolmasına.
———————————
cuma akşamı ve yeniden kendi başımayım..gözlerim kanlandı.. gidişini düşünmek.. ruhumun koruyucusu.. onu bilen, tanıyan yok, o’nun hakkında konuşabileceğim hiçkimse yok.. kaybolmuş durumdayım. şu notları bulurlarsa beni öldürürler.. içimdeki bu his, artık 2 kişi olamayacağız. babasızlığın ardınan bir de bensiz mi kalacak.. artık gördüğüm herşeye bir kez de onun gözünden bakacağım. doğrulara ulaşmama yardım edecek, ben doğrularlayım, ona gidiyorum, her an biraz daha o oluyorum..
